Powikłania z tym związane często stanowią zagrożenie dla życia chorego. Do często występujących objawów należą również: niewytłumaczalny ubytek masy ciała, zmęczenie, zmniejszenie tolerancji wysiłku i anemia, objawiająca się bladością powłok skórnych. Pacjenci skarżą się nierzadko na bezbolesny obrzęk szyi, brzucha, pachwin, krocza. Nowotworowe komórki mogą gromadzić się w śledzionie i spowodować jej opuchnięcie (splenomegalia). Obserwowany jest wówczas objaw w postaci uczucia sytości, nawet w przypadku spożycia niewielkiego posiłku.
W badaniu mikroskopowym obserwuje się istnienie zmienionych (nowotworowych) limfocytów B, które – z powodu ich części promieniście wystających z powierzchni – sprawiają wrażenie „włochatych”.
Leczenie Głównym sposobem leczenia jest zazwyczaj chemioterapia, jednakże w związku z tym, iż białaczka włochatokomórkowa (która stanowi podtyp przewlekłej białaczki limfatycznej) charakteryzuje się wolnym rozwojem, nie każdy pacjent wymaga natychmiastowego leczenia. Decydując o jego planie jest brany pod uwagę etap rozwoju choroby oraz inne czynniki prognostyczne, takie jak występowanie objawów, wiek, ogólny stanu zdrowia, jak również prawdopodobieństwo korzyści i skutków ubocznych leczenia. Przyjmuje się, że około 10% pacjentów nigdy nie będzie wymagało leczenia.