Historia Geneza Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1918 roku na wyposażeniu Wojska Polskiego znalazło się niewiele armat towarzyszących. Przeznaczeniem artylerii towarzyszącej było przede wszystkim wsparcie piechoty: m.in. zwalczanie gniazd karabinów maszynowych, a także niszczenie lekkich czołgów. Regulamin piechoty z roku 1921 przewidywał, aby w składzie batalionu piechoty, poza kompaniami strzelców, znajdowała się kompania karabinów maszynowych z plutonem „działek piechoty” (przeważnie jeden moździerz i jeden działon).
Przykładem armaty towarzyszącej, która znalazła się na wyposażeniu Wojska Polskiego była francuska armata wz. 1916 TRP kal. 37 mm. Zaletą tej armaty była niewielka masa w położeniu bojowym (tylko 108 kg), jednak w połowie lat 20. XX wieku było to już konstrukcja przestarzała. Ponadto liczba tych armat w Wojsku Polskim była bardzo mała. Wobec tego rozpoczęto poszukiwania nowej konstrukcji. Już w 1920 roku rozważano zakup amerykańskich półautomatycznych dział kal. 37 firmy Bethlehem, pochodzących z francuskiego demobilu.