Konkurs W roku 1924 ogłoszono konkurs na opracowanie nowej broni tego typu. Swoje oferty nadesłały zagraniczne firmy m.in. St. Chamond, Beardmore, Vickers, Armstrong, Bofors i Driggs. Po wstępnym rozpatrzeniu ofert uściślono warunki, jakie miało spełniać nowe działo. Na początku 1925 roku kupiono cztery działa: 45 mm St. Chamond, 40 mm Beardmore oraz konstrukcje Boforsa i Driggsa. W tym samym roku przeprowadzono próby z zakupionymi działami, lecz żadne z nich w pełni nie spełniło oczekiwań wojska. Do konkursu przystąpiły także polskie Zakłady Amunicyjne „Pocisk” SA w Warszawie oferując dwa modele armat różniące się długością lufy i masą. Były to projekty przygotowane specjalnie na konkurs, dzięki czemu miały przewagę nad zagranicznymi konstrukcjami. Ich konstruktorem był były podpułkownik austriackiego sztabu artylerii Edmund Rogla (współtwórca m.in. moździerza Skoda vz. 11 kal. 305 mm). Działa powstały stosunkowo szybko, projektowanie rozpoczęto w grudniu 1924 roku, a już w marcu zakwalifikowano je do konkursu. Pierwsze testy polskiej armaty odbyły się we wrześniu 1925 roku i – po ich przeprowadzeniu – do kolejnych testów zakwalifikowano działa „Pocisk”, 47 mm Beardmore i 47 mm Driggs. W zakładach „Pocisk” zamówiono cztery egzemplarze armaty kal. 47 mm, z zastrzeżeniem wprowadzenia zmian konstrukcyjnych, m.in.