Mechanizm podniesieniowy uruchamiany pokrętłem składał się z dwóch łuków zębatych przymocowanych do kołyski oraz przekładni czterech kół zębatych. Natomiast mechanizm kierunkowy składał się ze ślimaka obracanego korbą i ślimacznicy. Armata miała dwie pozycje strzeleckie: górną (stosowaną także podczas transportu) i dolną. Pozycja dolna charakteryzowała się niższą linią strzału oraz mniejszą widocznością działa.
Do strzelania stosowano amunicję zespoloną, z trzema rodzajami pocisków: przeciwpancernym, burzącym oraz szrapnelem. Pocisk przeciwpancerny o masie 2,08 kg zawierał 30 g trotylu i 12 g kwasu pikrynowego. Granat burzący miał masę 1,94 kg, zawierał 100 g trotylu i 28 g kwasu pikrynowego. Najcięższym stosowanym pociskiem był szrapnel (masa – 2,46 kg), zawierający 134 lotki. Prędkość początkowa pocisku przeciwpancernego wynosiła 395–400 m/s, zaś burzącego 365 m/s. Armata osiągała donośność 6000–6500 m.
Obsługę stanowiło 7 żołnierzy, transport sprzętu mógł odbywać się w stanie rozłożonym (6 zespołów) lub złożonym – konno. Cenę jednej armaty wz. 25 określono na 40 000 zł.
Armata wz. 25 „Pocisk” na wyposażeniu Wojska Polskiego thumb|Działo samobieżne TKD z armatą wz. 25