Współcześnie istniejący ruch wpisujący się w tradycję Ahl al-Hadis wywodzi się bezpośrednio z XIX-wiecznych nurtów reformatorskich obecnych w północnych Indiach. Ich zwolennicy pochodzili głównie z elit intelektualnych i wyższych klas społeczeństwaRoy Olivier, The Columbia World Dictionary of Islamism, Columbia University Press, 2007Hewer Chris, Understanding Islam: The First Ten Steps, SCM Press, 2006. Głównymi ideologami byli Sajjid Nazir Husajn i Siddik Hasan Chan, którzy opierali się przede wszystkim na pracach jemeńskich uczonych. Skupili się głównie na edukacji, pisaniu i wydawaniu prac. Dzięki ich działalności temat hadisów zainteresował wielu przedstawicieli elit społecznych południowej Azji. Zdaniem niektórych uczonych, takich jak politolog Antoine Sfeir, Ahl al-Hadis nie udało się przyciągnąć mas i ograniczały się one tylko do elit i wyższych warstw społeczeństwa. Wśród warstw niższych i robotników niezmiennie popularny był ludowy islam i sufizm, którym Ahl al-Hadis się przeciwstawiał. Krytyka sufizmu doprowadziła do konfliktu z jego zwolennikami, zjednoczonymi w organizacji znanej jako Barelvi.