Monaster Wniebowstąpienia Pańskiego był najbogatszym klasztorem żeńskim w Rosji carskiej. W jego święto patronalne uroczystościom przewodniczył (do czasu zniesienia patriarchatu) patriarcha moskiewski i całej Rusi. Mniszki zajmowały się wykonywaniem ubrań dla członków rodziny carskiej i ludzi związanych z dworem, przy klasztorze istniała także szkoła dla dziewcząt z najznaczniejszych rodzin rosyjskich, gdzie oferowano naukę czytania i pisania, śpiewu cerkiewnego, dworskiej etykiety i robót ręcznych. mały|200px|Widok Kremla z monasterem Wniebowstąpienia Pańskiego. Na pierwszym planie kopuły soboru Wniebowstąpienia Pańskiego W latach 30. XVIII w. w soborze Wniebowstąpienia Pańskiego utworzono boczne ołtarze Zaśnięcia Matki Bożej oraz Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”. Fundatorką drugiego z nich była caryca Anna. Ona również odbudowała monaster po tym, gdy w 1737 uległ on niemal całkowitemu zniszczeniu wskutek pożaru. W odnowionej wspólnocie szczególną czcią otaczano odtąd Ikonę Matki Bożej „Krzew Gorejący”, która w prawosławnej tradycji chroni przed ogniem. Oprócz głównego soboru w monasterze czynne były cerkwie św. Michała Maleina (z bocznym ołtarzem św. Teodora) i św. Katarzyny.