Wobec zburzenia teatrów stołecznych pracowało w Poznaniu po wojnie wielu wybitnych artystów, m.in. Ludwik Solski, Józef Węgrzyn, Mieczysława Ćwiklińska, Irena Eichlerówna. W miejscowej rozgłośni grali: Renata Kossobucka, Benigna Sojecka, Zofia Rysiówna, Hanna Skarżanka, Irena Maślińska, Janina Seredyńska, Aleksander Dzwonkowski, Kazimierz Brusikiewicz, Czesław Wołłejko, Adam Hanuszkiewicz, Ignacy Machowski, Zygmunt Maciejewski, Kazimierz Wichniarz, Tadeusz Chmielewski i in. Przez pierwsze trzy lata słuchowiska nadawano na żywo, w atmosferze napięcia, tremy i niepewności.
Warszawa (od 1952) Maciejewski przeniósł się do Teatru Polskiego Radia w Warszawie na stanowisko reżysera, gdy w miarę odbudowy stolicy artyści zaczęli odpływać do niej z Poznania. Pracował pod kierunkiem wybitnych znawców sztuki radiowej: Michała Meliny i Janusza Warneckiego. W repertuarze teatru radiowego znajdowały się słuchowiska autorów współczesnych i dawniejszych (np. na 50-lecie istnienia radia Maciejewski przypomniał przedwojenne słuchowisko J. Szaniawskiego „Zegarek”, które reprezentowało Polskie Radio na uroczystym „Prix Italia”). Adaptowano sztuki teatralne, powieści, nowele, utwory poetyckie. Maciejewski jako pierwszy wprowadził do programu zradiofonizowane seriale klasyki powieściowej („Kollokacja” J. Korzeniowskiego, „Pompalińscy” E.