Orzeszkowej i „Biedni ludzie” F. Dostojewskiego). Szczególnie chętnie realizował utwory klasyczne. Było wśród nich sześć pozycji J. Słowackiego, sześć W. Szekspira, sześć H. Ibsena, pięć A. Czechowa, pięć E. Orzeszkowej, a oprócz tego dziewięć pozycji J. Szaniawskiego, osiem J. Londona, cztery Z. Nałkowskiej, trzy T. Manna i cykl słuchowisk dokumentalnych Z. Orszulskiej, w tym większość poświęcona dziejom Warszawy; ponadto wiele wyjątkowo pomysłowych adaptacji autorstwa W. Maciejewskiej oraz jej scenariuszy (pisanych samodzielnie lub z Z. Zawadzką); wreszcie słuchowiska K. Salaburskiej (w tym rozliczeniowe). Wśród scenariuszy autorstwa Maciejewskiego były dokumenty, oddające hołd żołnierzom oddziałów wielkopolskich („Powstanie Wielkopolskie”, „Bitwa nad Bzurą”, „Cytadela”). Realizował też utwory autorów polskich w rozgłośniach zagranicznych: w Bratysławie, Berlinie i Pradze.
thumb|Wojciech Maciejewski (2010 r.) Słuchowiska cieszyły się wówczas szeroką popularnością. Potwierdzały to plebiscyty wśród odbiorców, tzw. „Premiery Roku”. Pierwszy taki tytuł zdobyło słuchowisko „Romeo i Julia” według Szekspira (z kreacją Ignacego Gogolewskiego i Celiny Mencner). Drugie z kolei to „Mąż Idealny” O.