Z początkiem lat 90. Wojciech Maciejewski zajął się twórczością kompozytorską swego brata Romana, przebywającego na emigracji od 1934 r. Roman mało interesował się losami swoich utworów, choć określa się go jako twórcę charyzmatycznego, a jego dzieła – jako ponadczasowe. Wojciech Maciejewski zdołał do Polski sprowadzić ok. 100 rękopisów utworów brata, które dziś znajdują się w Bibliotece Narodowej. W domu utworzył podręczne archiwum kompozytora. Zapoczątkował proces przyswajania jego twórczości kulturze poprzez inicjowanie wydań, wykonań, nagrań, koncertów, filmów TV, sympozjów i wystaw oraz przez opisywanie twórcy i jego dokonań. Twórczości Romana Maciejewskiego poświęcono wiele artykułów, ok. 30 prac magisterskich, doktorskich i habilitacyjnych oraz 10 wydanych książek. Imię Romana Maciejewskiego nosi ulica w Warszawie, park w centrum Poznania, a w Lesznie – szkoła muzyczna, towarzystwo muzyczne i festiwal; jest tam też gabinet pamięci R. Maciejewskiego. W Lesznie spoczęły prochy kompozytora.
Życie rodzinne