W pewnym momencie niszczyciel USS „Moale” (DD-693), dowodzony przez komandora porucznika Waltera M. Fostera, zbliżył się do burty płonącego „LST-738” (załadowanego paliwem lotniczym i armatami) by zdjąć zeń załogę. Kilka eksplozji na pokładzie „LST-738” spowodowało uszkodzenia „Moale” w chwili, gdy niszczyciel już odpływał. Kilka dużych odłamków wybiło cztery otwory w kadłubie „Moale”, który stracił jednego zabitego i trzynastu rannych, ale zdołał uratować 84 ludzi z jednostki desantowej.
Na Mindoro stacjonowało nieco ponad tysiąc żołnierzy japońskich. Ponadto znajdowało się tam około dwustu rozbitków ze statków zatopionych w pobliżu wyspy. Obrońców było więc niewielu i byli słabo uzbrojeni. Około 300-osobowa załoga przeciwlotniczej stacji obserwacyjnej na północnym krańcu wyspy stawiła twardy opór kompanii 503 Regimentu, ale – nie licząc akcji oczyszczającej – wyspa została zajęta w ciągu 48 godzin.
Rezultaty Broniące Mindoro siły japońskie straciły około 200 zabitych i 375 rannych. Pozostali uciekli w dżunglę, gdzie ukrywali się do końca wojny. 24 Dywizja Piechoty straciła 18 zabitych i 81 rannych (ale licząc ofiary kamikaze i pilotów japońskich samolotów myśliwskich 475 zabitych i 385 rannych).