Pokrywy podogonowe białe z szerokimi brązowymi do czarniawych obrzeżeniami. Tęczówka ciemnobrązowa. Górna szczęka ciemnorogowa do szarawej, zaś dolna jasnoszara do białawej. Nogi i stopy szare do czarniawych lub brązowych.
Zasięg występowania Drzewołaziec występuje w Chile od Santiago na południe oraz w zachodniej Argentynie, od prowincji Mendoza na południe do Ziemi Ognistej. Środowisko życia stanowią wysokie, wilgotne lub półwilgotne lasy zdominowane przez bukany (Nohofagus); spotykany od poziomu morza do 1200 m n.p.m.
Zachowanie Głos kontaktowy to głośne, wzburzone, metaliczne kik-ik, tsi-dik lub tsik, często gwałtownie powtarzane. W locie odzywa się suchym tik. Niekiedy również odzywa się głośnym pit pit. Chodzi po pniach drzew podobnie jak to czynią kowaliki, jednak rzadko porusza się głową w dół. Żywi się stawonogami, odnotowano także chrząszcze (Coleoptera), zarówno larwy jak i imago. Drzewołaziec, choć zwykle żeruje sam, regularnie widywany jest w stadach mieszanych z ostrogonkiem małym (Aphrastura spinicauda). Czasem podpiera się ogonem. Pożywienie zbiera lub wydłubuje z kory.