Zapis ustawy o podatku zakładał, że Muzułmanie i cudzoziemcy mieli zapłacić tyle samo, tzn. 1/8 całości, dönme 1/4 a niemuzułmanie połowę. Z powodu złych rejestrów i nieudolnej administracji wielu cudzoziemców zmuszono do zapłaty połowy (tak jak niemuzułmanów) zamiast 1/8. Spowodowało to liczne interwencje dziennikarzyhttp://www.fibiler.com/Veri/Detay/C.L._Sulzberger%27in_Varlik_Vergisi_Ile_Ilgili_The_New_York_Times_Gazetesindeki_10.9.1943_Tarihli_Yazisi_78 dostęp 2014-02-07., ambasad i konsulatów w ich obronie.
12 stycznia 1943 roku ogłoszono, iż osoby w podeszłym wieku, kobiety i osoby pobierające zasiłki zostaną objęte ulgami o charakterze szczególnym. Do tej pory nie ujawniono żadnych danych na temat wysyłki kobiet do obozów pracy.
15 czerwca 1943 roku na kongresie Republikańskiej Partii Ludowej zarzucono prezydentowi İsmetowi İnönü, że podatek był celowo wymierzony w mniejszości, by je złamać, co prezydent miał odeprzeć słowami:
„Jest prawdą, iż z zebranych dotąd 270 mln 105 mln zapłacili przedstawiciele mniejszości narodowych i cudzoziemcy, ale jest to słuszne, ponieważ mieli oni wszystkie nieruchomości i źródła bogactw w swoich rękach.”
Był to czas, gdy niemieckie działania wojenne coraz częściej kończyły się niepowodzeniami, a nacisk aliantów, aby Turcja przystąpiła do wojny, osiągał apogeum.