Niezależnie od powyższych trudności, batalion został obciążony bardzo poważnymi świadczeniami w pracach użytkowych i filantropijnych na rzecz zdziesiątkowanej epidemiami dywizji oraz dla obsługi baz ewakuacyjnych. Praktyczne możliwości szkolenia beznadziejne ze względu na ogólny brak podstawowych instrukcji i sprzętu - ograniczały się przeważnie do teoretycznych wykładów i pogadanek, szkolenia z minerstwa na modelach, oraz do zajęć praktycznych nie wymagających potrzeby użycia specjalnego sprzętu, jak terenoznawstwo itp. Stan batalionu zmienny, wahał się w granicach około 20 oficerów i 400 szeregowych. Obok 7 batalionu saperów formowane były w Narpaj: batalion drogowy i 7 kompania saperów kolejowych.
W trakcie I ewakuacji pod koniec marca 1942 wyjechał batalion budowlany i kompania kolejowa oraz 120 szeregowych z 7 batalionu saperów. Starano się odbudować stan batalionu. Dnia 26 maja w batalionie pełniło służbę 281 żołnierzy i dwie ochotniczki Pomocniczej Służby Kobiet (PSK). Podczas II ewakuacji większość batalionu odjechała 9 sierpnia 1942 doleją do Krasnowodzka i dalej transportem morskim do Pahlavi w Iranie. Na miejscu po wstępnej kwarantannie część żołnierzy batalionu została rozdysponowana do prac przy urządzaniu obozów dla ewakuowanej wraz z wojskiem polskiej ludności cywilnej i szpitali.