Część saperów wspomogła prowadzone prace nad rozbudową drogi do Iraku. Do obozu Khanaqin w Iraku w dniu 29 sierpnia dotarło 17 oficerów, 69 podoficerów, 194 szeregowców i 3 ochotniczki PSK. Do października do batalionu dołączyli żołnierze delegowani oraz ozdrowieńcy ze szpitali. Do 7 batalionu saperów dołączono również plutony pionierów z 22 i 23 pułków piechoty. Batalion osiągnął stan liczebny około 600 żołnierzy.
Na przełomie października i listopada 1942 w miejsce kpt. Modzelewskiego, który odszedł z batalionu ze względu na wiek, dowództwo objął kpt. Antoni Krajewski. W listopadzie z batalionu odeszło 6 oficerów i kilkudziesięciu szeregowych do reorganizujących się na terenie Iraku 5 batalionu saperów i 1 oficer i kilkudziesięciu szeregowych do do batalionu saperów Armii Polskiej na Wschodzie. Wielu oficerów i podoficerów odjechało na przeszkolenie, a dwóch oficerów przeniesiono do Ośrodka Wyszkolenia Saperów. Rozkazem dowódcy 7 DP L.dz.355/Tjn./O.I./42 z dnia 6 grudnia 1942 batalion przeszedł na organizację brytyjskiego batalionu saperów dywizji piechoty. Do końca roku odeszły jeszcze z 7 batalionu grupy saperów celem uzupełnienia 3, 5 i armijnego batalionów saperów. Zredukowany organizacyjnie do 1-ej liniowej kompanii saperów i zmniejszonej kompanii parkowej saperów, batalion liczył około 250 żołnierzy.