Tablica na Patio 29 opisuje miejsce jako „symboliczne dla pogwałceń praw człowieka, które miały miejsce pomiędzy 1973 a 1990 i które miało zakryć ciała i tożsamość zaginionych bez wieści, a straconych ze względów politycznych podczas rządów junty wojskowej”. Coroczne demonstracje przeciw zamachowi z 11 września 1973 rozpoczynają się w oblężonym wówczas pałacu prezydenckim La Moneda i przechodzą na cmentarz.
Historia thumb|Tabliczka pamiątkowa Kwatera służyła do anonimowych pochówków więźniów politycznych straconych pomiędzy 1970 a 1980. W 1979 organizacja zajmująca się ochroną praw człowieka, La Vicaría de la Solidaridad otrzymała donos o tajemniczych pochówkach w Patio 29, kiedy to pochowano 6 ofiar pochodzących z Paine, a sprawą zainteresował się sąd. W 1981 wojskowy prokurator Santiago zabronił ekshumacji i spopielania spoczywających w kwaterze zwłok. Po nastaniu rządów demokratycznych w 1991 na żądanie prokuratora rozpoczęto ekshumację ciał i identyfikację zwłok. Walkowitz i Knauer w książce Memory and the Impact of Political Transformation in Public Space twierdzą, że w 1982 na zlecenie rządu wydobyto z Patio 29 i przewieziono w nieznane miejsce setki ciał. W książce Reckoning with Pinochet, Stern sugeruje, że ekshumacja zwłok na obszarze Patio 29 w 1991 miała wpływ na zmianę zarzutów wobec żołnierzy podczas procesów.