Od lat 70. rozwijał autorską technikę papierów rozdartych. Najpierw zbroi nićmi kilka gazetowych warstw i łączy wszystko połaciami kleju. Następnie malował nikomu poza sobą nieznane abstrakcje. Tak powstałe, jeszcze mokre obrazy „obiera” w energicznych, automatycznych ruchach ze wszystkich fragmentów papieru, które nie zostały związane i utwardzone spoiwem. Mimo ubogich materiałów i agresywnego gestu uzyskuje rytmiczne, ażurowe, często bardzo dekoracyjne kompozycje, programowane w decydującej mierze na etapie nakładania kleju.
Obok tych najbardziej dla siebie charakterystycznych prac, stworzył m.in. serię stu dwudziestu obrazów „Opus James Joyce” (1989-1990) poświęconych książce Finneganów tren Joyce’a oraz kilka serii estampaży. W ostatnich latach coraz częściej zwracał się ku tradycyjnie rozumianemu malarstwu abstrakcyjnemu, rezygnując z naruszania integralności płótna.
Wykonywał także prace umieszczone w rodzinnym Lesku.
Najważniejsze wystawy Ateliers aujourd'hui: oeuvres contemporaines des collections nationales, Accrochage II (wystawa zbiorowa), Centre Georges Pompidou, Paryż, 1979 Fil, papier, espace (wystawa zbiorowa), Aix-en-Provence, Angers, 1981-1982 Edward Baran, 1975-1985, Galerie nationale de la tapisserie, Beauvais, 1985 Edward Baran, Le chemin à l’envers, Musée des Beaux-Arts, Angers, 2013