Na początku marca 1945 znalazł się w Poznaniu, gdzie został kierownikiem Wielkopolskiej Stacji Chemiczno-Rolniczej. Habilitował się w tym samym roku na podstawie pracy Fosfor w roślinach w zależności od zmian w uwilgotnieniu podłoża. Profesor nadzwyczajny w 1946 oraz kierownik Katedry i Zakładu Chemii Rolnej UPE. Gorlach, T. Mazur, S. Moskal, Chemia rolna w 50-leciu Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego 1937–1987, „Roczniki Gleboznawcze”, 39, 1988, nr 2, s. 118.. Od 1948 do 1951 był prorektorem tejże uczelni. W 1946 został delegatem Ministerstwa Oświaty do spraw młodzieży szkół wyższych w Poznaniu.
Zasiadał w Prezydium Wojewódzkiego Komitetu PPS w Poznaniu (od połowy 1945 do zjednoczenia ruchu robotniczego). Członek Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej od 1946 do 1949. Zastępcą członka KC PZPR został wybrany podczas Kongresu Zjednoczeniowego i pozostał nim do II Zjazdu Partii. Do maja 1952 był w Poznaniu w składzie Egzekutywy KW PZPR i z jej ramienia kierował działalnością Klubu Profesury Demokratycznej. W Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie w styczniu 1952 objął Katedrę Żywienia Roślin i NawożeniaE. Gorlach, T. Mazur, S. Moskal, Chemia rolna w 50-leciu Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego 1937–1987, „Roczniki Gleboznawcze”, 39, 1988, nr 2, s. 119..