zwykli marynarze byli dumni służąc u Halseya. Naczelnym dowódcą ich wszystkich był admirał Chester Nimitz.
Gdy Fast Carrier Task Force wchodziła w skład 5 Floty adm. Spruance’a, nosiła nazwę Task Force (TF) 58. Kiedy dowodził nią, jako częścią 3 Floty, adm. Halsey, otrzymywała nazwę Task Force (TF) 38. Każda operacja kończyła się gdy jeden z admirałów i jego sztab zdawał dowództwo drugiemu, który − w tym samym czasie − kończył planowanie następnej. To pozwalało Navy na utrzymywanie wysokiego tempa operacyjnego, a na Japończykach sprawiało wrażenie, że amerykańskie siły morskie na Pacyfiku są większe niż w rzeczywistości.
Szybka grupa w akcji W ciągu ostatnich dwóch lat wojny Fast Carrier Task Force brała udział we wszystkich walkach US Navy na Pacyfiku. Poszczególne grupy mogły działać samodzielnie lub − w razie potrzeby − w połączeniu z innymi. Rajdy bombowe przeciw umocnionym wyspom jak Iwo Jima czy Chichi Jima mogły być przeprowadzane przez jedną lub dwie grupy, ale gdy rozpoczynała się większa operacja Szybka Grupa Uderzeniowa dążyła do koncentracji wszystkich grup.