Każda z grup mogła pozostać niezależna, ale musiała przeprowadzać swe operacje w ścisłej współpracy z innymi grupami w celu zapewnienia Fast Task Force jak najlepszej osłony i siły uderzeniowej.
Fast Carrier Task Force działała w połączeniu z dwiema innymi wielkimi częściami składowymi Floty Pacyfiku: Amphibious Force, która była znacznie większa, bowiem przewoziła, zaopatrywała i zapewniała bezpośrednie wsparcie wojskom inwazyjnym oraz Service Squadrons, czyli setkami jednostek pomocniczych zaopatrujących i obsługującej okręty floty. Zarówno flota, jak i poszczególne grupy zadaniowe, zmieniały nazwy wraz ze zmianą dowódców Flot. Pod skrzydłami 5 Floty wojska inwazyjne nosiły nazwę 5 Amphibious Force, ale gdy dowódcą został Halsey była to 3 Amphibious Force. Na początku 1945 roku, przed bitwą o Iwo Jimę, Task Force składała się z osiemnastu lotniskowców, ośmiu pancerników i dwóch krążowników liniowych, nie licząc wielu lżejszych okrętów. Sama TF 58 dysponowała większą siłą ognia niż jakakolwiek flota wojenna w dziejach.