Jakob van Hoogstraten (ur. przed 1460 w Hoogstraten, zm. 21 stycznia 1527 w Kolonii) – niemiecko-flamandzki dominikanin, teolog i inkwizytor.
Życiorys Pochodził z Hoogstraten w Brabancji (obecnie Belgia). Studiował teologię na uniwersytecie w Louvain, uzyskując w 1485 tytuł magistra. W trakcie studiów wstąpił do zakonu dominikańskiego i w 1496 przyjął święcenia kapłańskie. Następnie kontynuował studia teologiczne na uniwersytecie w Kolonii. Kapituła generalna zakonu obradująca w Ferrarze w 1498 nadała mu tytuł profesora teologii w kolońskim studium generalnym. W 1500 wybrano go przeorem konwentu w Antwerpii. Po zakończeniu kadencji powrócił do Kolonii, gdzie w lutym 1504 uzyskał tytuł doktora teologii. W 1508 został mianowany inkwizytorem dla trzech nadreńskich metropolii: mogunckiej, kolońskiej i trewirskiej. Objął także funkcję przeora konwentu w Kolonii i dziekana wydziału teologicznego miejscowego uniwersytetu.
Jakob van Hoogstraten dał się poznać jako aktywny polemista, broniący zakonów żebraczych przed zarzutami krytyków. Bronił także scholastyki przed atakami humanistów, m.in. polemizując z włoskim jurystą Pietro Tomasim z Rawenny.