Kampania nowojorska – seria potyczek w czasie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych stoczonych pomiędzy lipcem 1776 r. a marcem 1777 r., mających na celu uzyskanie kontroli nad Nowym Jorkiem i New Jersey. Głównym dowódcą strony brytyjskiej był generał William Howe, a Armią Kontynentalną dowodził Jerzy Waszyngton. W trakcie walk Howe wyparł Waszyngtona z Nowego Jorku, lecz na skutek zbytniego rozciągnięcia frontu nie zdołał na stałe opanować New Jersey. Dzięki wygranej Brytyjczycy do końca wojny korzystali z jako bazy wypadowej do ekspedycji przeciw siłom rebeliantów.
Wylądowawszy 3 lipca 1776 na Staten Island, bez napotkania oporu, Howe zebrał armię złożoną z oddziałów wycofanych z Bostonu w marcu – po nieudanej próbie utrzymania miasta – oraz innych oddziałów brytyjskich i żołnierzy heskich. Waszyngton dysponował zarówno wojskami z Nowej Anglii, jak i stanów południowych. Wylądowawszy w sierpniu na Long Island, Howe pobił go w bitwie, lecz Armii Kontynentalnej udało się uciec na Manhattan pod osłoną nocy i mgły. Wojska Waszyngtona przegrały kolejne potyczki (z wyjątkiem bitwy na wzgórzach Harlemu) i zostały wyparte ku White Plains.