thumb|250px|Budynki klasztorne w 1645 r. thumb|250px|Brama wjazdowa do opactwa
Opactwo św. Bartłomieja w Heidelbergu (niem. Abtei vom heiligen Bartholomäus bei Heidelberg), znane też jako „opactwo neuburskie” (niem. Abtei Neuburg), „klasztor neuburski” (niem. Kloster Neuburg), a najczęściej określane jako „fundacja neuburska” (Stift Neuburg) – klasztor benedyktyński nad Neckarem w Odenwaldzie położony między osiedlami Neuenheim i Ziegelhausen w Heidelbergu, w południowo-zachodnich Niemczech, podlegający arcyopactwu św. Marcina w Beuron.
W 1130 r. na wzgórzu w miejscu fortecy określanej jako „Nowy Zamek” (niem. Neuburg) powołano trzecią w bezpośrednim otoczeniu Heidelbergu (po dwóch starszych klasztorach na górze Heiligenberg) placówkę benedyktyńską pod wezwaniem apostoła Bartłomieja podlegającą opactwu w Lorsch. Mimo wsparcia papieskiego klasztor się nie rozwijał – w 1173 r. mieszkał w nim jeden ksiądz i czterech braci. W 1195 r. ośrodek przejęły benedyktynki z inicjatywy hrabiego palatyna reńskiego Konrada i jego żony Irmingardy. W 1232 r. opiekę nad klasztorem przejęło biskupstwo Moguncji, a następnie biskupstwo Wormacji. Na początku XIV wieku zmieniono regułę klasztoru na cysterską i podporządkowano go opactwu z Schönau. W 1460 r.