„Der Spiegel” nr 15/07.04.1986 (Cora Stephan): Film wyzwala ogromną siłę emocjonalną. Ta Róża Luksemburg (w wykonaniu Barbary Sukowej) przyciąga i zniewala, pozostawiając jednak także w bezradności. Taka jest wizja reżyser, która stwarza szczególny urok tego filmu, a zarazem sprowadza go na nice. Margarethe von Trotta nie pracowała nad tworzeniem legendy. Nie wdaje się w polemiki z różnymi punktami widzenia, nic nie wyjaśnia, niczego nie tłumaczy. Pozwala przemawiać samej Róży Luksemburg. Podstawą większości scen i dialogów jest bowiem 2500 jej listów do znajomych i współtowarzyszy. Film wykorzystuje jedynie to, co można udokumentować w ten sposób; jest radykalny i subiektywny, przy czym wierny tylko jednej prawdzie – pochodzącej właśnie od Róży Luksemburg.
Nagrody 1986 – Nagroda dla najlepszej aktorki (Barbara Sukowa) na 39. MFF w Cannes 1986 – Złota Nagroda Filmu Niemieckiego (za najlepszy film fabularny) 1986 – Złota (dla B. Sukowej za najlepszą rolę pierwszoplanową) 1987 – Złota Nagroda od Gilde deutscher Filmkunsttheater (za film)
Linki zewnętrzne