Od 28 września w składzie Grupy „Kampinos”, w marszu w kierunku Bieliny – Zamczysko – Czarnów, jako dowódca oddziału rozpoznawczego na szpicy, wziął do niewoli 8 Niemców. Ciężko ranny po trafieniu serią z rkm, podczas przeprowadzania z patrolem rozpoznania w rejonie Budy – Zosiny. Na jego rozkaz żołnierze patrolu pozostawili go, zamaskowanego gałęziami. Po odzyskaniu przytomności dotarł do majątku w Chlewni, gdzie udzielono Mu pomocy. Leczony w Milanówku następnie w Częstochowie.

Po wyleczeniu zamieszkał w Warszawie, gdzie przez półtora roku studiował na Politechnice Warszawskiej. Do listopada 1945 roku działał w DSZnK i WiN, m.in. jako kurier do Krakowa, w komórce łączności kurierskiej kierowanej przez jego żonę.

Był represjonowany po wojnie, podejmował wiele zajęć, m.in.: był kierownikiem budowy w Spółdzielni Mieszkaniowej „Zimowe Leże” w Warszawie (1945–1946), prowadził własne Biuro Handlu Nieruchomościami (do 1948 roku), prowadził prywatne budowy (w latach 1948–1951), pracował jako kierownik budowy w Spółdzielni Pracy w Otwocku, pełnił funkcję kierownika sekcji kwaterunkowo-budowlanej w Instytucie Naukowo-Badawczym Broni Pancernej i Motoryzacji (od 1953 roku), był kierownikiem Spółdzielni Pracy Aparatury Oświetleniowej w Warszawie (1957–1964), prowadził zakład elektromechaniczny w Grodzisku Mazowieckim, pracował