Następnie do nowego nadwozia zamontowano silnik Lea-Francis o pojemności 1767 cm³ ze średnicą cylindra 75 mm i skokiem tłoka 100 mm. Zimą silnik zmodyfikowano i osiągał on moc maksymalną 130 KM przy 6000 rpm, korzystając z czterech gaźników SU i dysponując stopniem sprężania równym 13,5:1.
Ten samochód zadebiutował w 1951 roku w Lavant Cup, w którym Basil de Mattos uzyskał dziewiąte miejsce, jedno wyżej od Connaughta korzystającego z silnika Lea-Francis. W zawodach Madgwick Cup samochodu użył właściciel Smethwick Garage Ken Wharton, który zajął nim szóste miejsce. W Grand Prix des Frontieres samochód korzystał z dwóch gaźników SU. W zawodach tych de Mattos prowadził w pierwszym wyścigu, ale na ostatnim okrążeniu złamał się drążek reakcyjny. W tym samym wyścigu śmiertelnemu wypadkowi we Frazerze-Nashu uległ właściciel samochodu, Bob Spikins. Pod koniec lata Basil de Mattos ścigał się Cromardem w konkursie w Brighton (trzecie miejsce w klasie) oraz w wyścigu w Prescott. We wrześniowym wyścigu w Goodwood de Mattos oddał swoje zgłoszenie Kenowi Whartonowi. W pierwszym wyścigu nie został sklasyfikowany, a w drugim – z handicapem – wygrał.