Historia Początki W pierwszej połowie XVI wieku rozwijał się luteranizm i anabaptyzm, prawie wyłącznie na północy kraju, głównie w Antwerpii. Od 1540 roku żywiej zaznaczyły się wpływy kalwinizmu, z ośrodkami w Lille i Tournai. Działalność inkwizycji zahamowała rozwój protestantyzmu i spowodowała masową emigrację kalwinistów i luteranów, zwłaszcza na tereny Holandii, gdzie dzięki królowi Wilhelmowi III Orańskiemu wyznania te stały się dominujące. Edykt tolerancyjny Józefa II z 1781 roku zastał na terenie Belgii niewielkie grupki innowierców (8 gmin). Możliwości rozwojowe dał im dopiero konkordat napoleoński, którego postanowienia odnosiły się także do nie-katolików. Kaplicę otrzymała wówczas tylko jedna gmina reformowana, w Brukseli. Dopiero pod panowaniem holenderskim uzyskały miejsca kultu pozostałe gminy, którym też przyznano uposażenie. Gminy te złączyły się w 1839 roku tworząc Zjednoczony Kościół Protestancki w Belgii. W 1830 roku odnotowano w Belgii 15.000 protestantów na 4 miliony mieszkańców. W 1837 roku powstało w Brukseli ewangelickie stowarzyszenie misyjne pod nazwą Société Evangélique Belge, które w 1848 objęło cały kraj i przyjęło nazwę Eglise Chrétienne Missionnaire Belge.