Obecnie większość badaczy sądzi, że klasztor został porzucony na przełomie XVI i XVII wieku, być może w związku z japońską inwazją w latach 1592–1598. W Wayurok napisanym przez uczonego Kanga Hu-jina w 1738 roku, znajduje się fragment poświęcony kamiennej pagodzie klasztornej, która znajdowała się już wtedy na polu ryżowym i została uszkodzona przez piorun wiek wcześniej. Tak więc klasztor Mirŭk został pozostawiony i budynki zaczęły się rozsypywać. Fotografie z początków XX wieku pokazują na wpół zwaloną pagodę stojącą na polu ryżowym.

W 1980 roku, jako część wysiłków poświęconych poszukiwaniu pozostałości po kulturze Pakeche, Narodowy Instytut Badawczy Kulturalnego Dziedzictwa Buyeo zainicjował prace wykopaliskowe na całym terenie zajmowanym przez dawny klasztor. Projekt trwał przez siedemnaście lat. Okazało się wtedy, że pomiędzy dwoma kamiennymi pagodami (wschodnią i zachodnią) znajdowała się jeszcze pagoda drewniana. Te trzy pagody ustawione były w jednej linii i za każdą z nich (w kierunku północnym) znajdował się Kŭmdan (dosłownie Złoty budynek).

Miejsce, na którym znajdował się klasztor, jest obecnie Historycznym Miejscem nr 150, a pozostała kamienna pagoda jest Skarbem Narodowym nr 11.