Klasztor Mirŭk został wybudowany aby promować pomyślność królestwa Paekche. Jako że była to narodowa świątynia, jej konstrukcja wymagała pracy największych artystów, rzemieślników i techników królestwa. Paekche słynęło ze swoich zaawansowanych technik architektonicznych, które wpłynęły zarówno na sąsiednie królestwo Silli jak i na budownictwo klasztorne w Japonii, gdyż to mnisi z Paekche wprowadzali buddyzm w tym kraju. Ponieważ słynny rzemieślnik z Paekche – Abiji – został zaproszony w 645 roku do królestwa Silli aby nadzorować budowę dziewięciokondygnacyjnej pagody w klasztorze Hwangnyong, przypuszcza się, że pracował on także przy konstrukcji Mirŭk sa, zwłaszcza że oba klasztory powstawały w tym samym czasie. W Samguk Sagi wspomina się o tym, że król Silli Chinpyŏng przesłał do Paekche pewną ilość pracowników, aby wspomogli wysiłek konstrukcji klasztoru.
Plan klasztoru Klasztor był budowlą w pełni unikatową. Od strony południowej ograniczony był grzbietem góry Yonghwa. Sam klasztor zbudowany był na dwóch platformach obudowanych kamiennymi ograniczeniami. Linia dzieląca platformy przebiegała w okolicy środkowej bramy i tylnej części budynku wykładów.