Przednia platforma zawierała południową bramę, bramy środkowe, z prostokątnym placem uformowanym przez korytarze budynków. Ta platforma dzieliła się na trzy sekcje – zachodnią, środkową i wschodnią – z których każda posiadała odpowiednią, wspomnianą już, pagodę. Ten podział na trzy sekcje jest unikatowym stylem związanym z klasztorami okresu Paekche. Dość prawdopodobne wytłumaczenie tego niespotykanego układu jest oparte na sutrze opisującej jak Maitreja – przyszły budda, który przebywa w niebie Tusita – zbawia wszystkie istoty wygłaszając trzy kazania. Klasztor nosił imię Maitrei i odzwierciedlał kult jakim cieszył się wówczas w północno-wschodniej Azji ten bodhisattwa. Wyraz tej samej filozofii można znaleźć w klasztorze Kŭmsan w Kimje, w którym trzy wyobrażenia Buddy zostały umieszczone w budynku Maitrei (Mirŭkjŏn).
W pracy Samguk Sagi (Historia Trzech Królestw), w której wspomina się o tym klasztorze, znajduje się informacja o tym, że klasztor Mirŭk został wybudowany z podziałem na trzy sekcje i w każdej z nich znajdował się budynek zawierający wyobrażenie Buddy oraz pagoda, w której przechowywano relikwie (skt śarira). Wykopaliska potwierdziły ten podział;