Cały szczyt góry zajmuje fort pomocniczy Owcza Góra zwany potocznie „Małą Twierdzą”.
Historia Początki i okres pruski thumb|240px|Panorama Przedmieścia Ząbkowickiego z twierdzy kłodzkiej z widoczną po prawej stronie Nysy Kłodzkiej Owczą Górą thumb|240px|Panorama Kłodzka z 1737 roku z widocznymi austriackimi fortyfikacjami na Owczej Górze Teren Owczej Góry od czasów średniowiecza był niezamieszkany i porośnięty przez lasy, stanowiące źródło drewna dla mieszkańców okolicznych kłodzkich przedmieść. Sytuacja zaczęła zmieniać się w okresie nowożytnym. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618–1648) powstały na zachodnim stoku wzniesienia Owcza Góra, pierwsze elementy fortyfikacji wojskowych, którymi były trzy baterię.
Dalsza rozbudowa Owczej Góry miała miejsce po zdobyciu ziemi kłodzkiej przez Prusaków w 1742 roku. Ich ówczesny król Fryderyk II Wielki Hohenzollern polecił swojemu nadwornemu architektowi Gerhardowi Coreliusowi van Wallrawe, zaprojektowanie nowej twierdzy kłodzkiej, której częścią miał być fort pomocniczy wzniesiony na Owczej Górze. Nowy fort miał za główne zadanie zaryglowanie strategicznego przejścia doliny Nysy Kłodzkiej. Prace budowlane rozpoczęto już w 1743 roku, jednak zasadnicze prace budowlane przy wznoszeniu fortu miały miejsce w latach 1745–1750.