Kierował nimi inny znany architekt major inżynierii Christian Friedrich von Wrede. W ich efekcie na wzniesieniu Owcza Góra powstał fort centralny w kształcie sześciobocznej, nieregularnej gwiazdy. Dodatkowo od wschodu poszczególne bastiony zostały wzbogacone o kleszcze tworzące tzw. Koronę Niską, zaś te od zachodu utworzyły Koronę Wysoką. Ponadto od strony miasta wzniesiono Basteję Podkową w celu osłony wjazdu do twierdzy.
Po zakończeniu wojny siedmioletniej, zwanej także III wojną śląską (1756–1763) owczogórski fort został rozbudowany o fosę, ukryte drogi oraz lunety. Połączono go z twierdzą główną poprzez Nysę Kłodzką przegradzając jej koryto jazem piętrzącym, mostem zwodzonym oraz ufortyfikowanymi bramami z szańcami i bateriami. Wybudowano ponadto pierścień zewnętrznych rawelinów i lunet od wschodu. Fort wraz z twierdzą były oblegane przez Francuzów w okresie od lutego do lipca 1807 roku, kiedy nastąpiła kapitulacja Prusaków.
W ciągu XIX wieku fort na Owczej Górze utracił znaczenie militarne, mimo to wciąż stacjonowała w nim załoga wojskowa. Począwszy od 1870 roku rozpoczęto powoli go rozbrajać.