GwinejskiejREG – Regab pockmark.
Rejony, w których stwierdzono występowanie „zimnych wysięków”: Atlantyk: Barbados – Blake Ridge, Zatoka Gwinejska, Zatoka Kadyksu, Morze Śródziemne: Zatoka Neapolitańska, strefa subdukcji w okolicach Krety, kaldera Menes u ujścia Nilu, Morze Marmara, Pacyfik: Wyspy Japońskie (m.in. w Zatoce Kagoshima), Kuryle, Wyspy Riukiu, Nowa Zelandia, u wybrzeży Kolumbii Brytyjskiej (Zatoka Monterey), Ocean Południowy: na stoku kontynentalnym Antarktydy.
Biocenoza thumb|Wieloszczet Lamellibrachia luymesi z zimnego wysięku na głębokości 550 m w Zatoce Meksykańskiej. Na osadach widoczne maty autotroficznych bakterii siarkowych Beggiatoa spp. oraz muszle małży i ślimaków.
Ze strefami zimnych wysięków związane są unikalne zespoły organizmów. Producentami pierwotnymi są w nich organizmy chemosyntetyzujące, zarówno wolnożyjące, jak i symbiotyczne: archeany i bakterie. Ponieważ nie dochodzi tam światło słoneczne, do asymilacji węgla i produkcji energii wykorzystują one zredukowane związki uwalniane z wysięków: siarkowodór, siarczyny, metan. Na nich z kolei żerują organizmy heterotroficzne, zarówno występujące tylko w okolicach zimnych wysięków, jak i organizmy bentoniczne z pobliskich siedlisk szelfu kontynentalnego, archibentalu czy abysalu.