Sukcesja Zimne wysięki nie trwają w nieskończoność. W miarę jak ilość przesiąkających zredukowanych substancji maleje, wolnożyjące i symbiotyczne bakterie chemosyntetyzujące mają coraz mniej dostępnego źródła energii. W rezultacie ich liczebność maleje, a w związku z tym także liczebność organizmów heterotroficznych. Zwykle wcześniej ustępują dominujące początkowo w zespole mięczaki zależne od symbiontów. Wieloszczety z rodziny Siboglinidae są mniej wrażliwe ze względu na to, że ich długie ciała (nawet kilkumetrowe) mogą penetrować w głąb osadów i szczelin skalnych, tam, gdzie istnieją jeszcze zasoby metanu i siarkowodoru potrzebne dla ich symbiontów. Na tym etapie sukcesji siedlisko jest zdominowane przez te wieloszczety, niektóre osobniki Lamellibrachia luymesi mogą w takich warunkach przetrwać nawet 250 lat. W końcowym stadium sukcesji, następującym w chwili gdy substancje z głębszych warstw skalnych przestają wyciekać do wody w obrębie zimnego wysięku, zespoły organizmów chemosyntetyzujących i korzystających z symbiontów ustępują, biomasa zespołu maleje, zaczynają dominować organizmy charakterystyczne dla pobliskich siedlisk archibentalu i abysalu. Charakterystycznym elementem stają się natomiast głębokowodne koralowce (np.