Zbiór jego własnych wierszy został wydany po wojnie pod tytułem «Современник» (współczesny, Paryż 1965), a pojedyncze utwory zamieszczano w amerykańskich antologiach. Część powojennych wierszy redagowała Anna Achmatowa, z którą się zaprzyjaźnił się bywając po wojnie w Rosji; podobnie jak on emocjonalnie związaną z Petersburgiem (krytycy uznają wiersze na temat tego miasta za najlepsze w jego dorobku). Wspominając Petersburg – miasto pięknych pałaców, mgieł i grozy – oraz inne, słoneczne i spokojne miejsca na świecie, zadawał sobie pytania: Gdzie jest moja ojczyzna? Czy umrę bogatszy, czy uboższy od tego, który nigdy nie opuścił swojej ubogiej uliczki?
Życie rodzinne Żoną E. Rabinowicza była aktorka, Anya Mejerson (pseudonim artystyczny Anna Morozowa), którą poznał w roku 1930, w czasie pobytu na naukowej konferencji w Londynie. W marcu 1932 roku zawarli małżeństwo, a 30 sierpnia 1934 roku urodzili się ich dwaj synowie – Wiktor i Aleksander.
Alexander Rabinowitch został profesorem historii (Indiana University, Bloomington, 1968–1999). Był również afiliowany przez St. Petersburg Institute of History. Zajmuje się historią bolszewizmu. Jest autorem cenionej książki The Bolsheviks Come to Power: The Revolution of 1917 in Petrograd, wydanej w roku 1976.