Po jego przejściu na emeryturę w 1918 osiadł wraz z rodziną osiadła na stałe w Dąbrówce Polskiej pod Sanokiem, zamieszkując w tamtejszym dworze. Strzelbicki dokonał ponownie prac renowacyjnych dworu po zniszczeniach wojennych. Majątek w Dąbrówce Polskiej – poza dworem i ogrodem – wynajął, celem uzyskania zysku. Zajmował się gospodarowaniem na ziemi, zyskując szacunek okolicznej ludności zajmującej się rolnictwem. Został obdarzony funkcją przewodniczącego okręgowego Towarzystwa Gospodarskiego. Do końca życia figurował jako właściciel ziemski. Od roku szkolnego 1918/1919 cała czwórka jego dzieci kształciła w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku i wszyscy z nich zostali absolwentami tej szkoły.
thumb|240px|Grobowiec rodziny Strzelbickich w Sanoku We wspomnieniach swojej córki Stefanii, Mieczysław Strzelbicki był określany jako pozytywista, niezbyt religijny, politycznie ukierunkowany w stronę obozu demokratycznego, z sympatiami dla socjalistów oraz stanu robotniczego. Pasjonował się sztuką, w tym malarstwem, zarówno w Nowym Sączu jak i w Dąbrówce Polskiej, posiadał spore zbiory obrazów, abonował wydawnictwa branżowe w tym zakresie. Przed 1914 dokonał renowacji dworu, w tym pochodzących nawet sprzed XVIII mebli, jednak zarówno obiekty dworskie, jak i obrazy i meble uległy zniszczeniu podczas I wojny światowej.