Wychowaniem czworga osieroconych dzieci Strzelbickich zajęła się siostra cioteczna Marii Strzelbickiej i tym samym szwagierka Mieczysława, Maria Parczewska (1869-1939), który zamieszkała z nimi. W 1911 właścicielami tabularnymi Dąbrówki Polskiej byli St. I. i St. Strzelbiccy, którzy posiadali 124 ha. Około 1911, po przebyciu ciężkiej choroby, w ramach rekonwalescencji został skierowany przez lekarzy na południe Euripy, gdzie udał się z czworgiem dzieci oraz M. Parczewską (odwiedzili wówczas Wiedeń, Wenecję, Genuę, Cannes, Niceę). W maju oraz na przełomie września/października 1911 Strzelbicki przebywał w sanatorium w Krynicy-Zdroju.
Przed 1914 Mieczysław Strzelbicki był członkiem oddziału C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego w Sanoku. Po wybuchu I wojny światowej w 1914, w obliczu zbliżania się wojsk nieprzyjacielskich ewakuował dzieci z Nowego Sącza na teren Austrii, wpierw do Bad Ischl, a wiosną 1915 do Gmunden. Później w trakcie wojny rodzina powróciła do Nowego Sącza i Strzelbicki nadal sprawował urząd starosty powiatu nowosądeckiego.