thumb|240px|Grobowiec rodziny Lemańskich na cmentarzu w Bratoszewicach Ludwik Bartłomiej Lemański herbu Bukowczyk (ur. 25 sierpnia 1788 w Buku koło Poznania, zm. 31 marca 1861 w Witkowicach w powiecie częstochowskim) – uczestnik wojen napoleońskich, kapitan Wojska Polskiego odznaczony Orderem Legii Honorowej i Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari, ziemianin.
Życiorys Ludwik Bartłomiej był najmłodszym synem bukowskiego burmistrza Kazimierza Lemańskiego i jego żony Joanny z Górskich. Co najmniej do 1799 roku mieszkał w Wielkiej Wisi pod Bukiem, w majątku swojej starszej siostry Rozalii żony Józefa Szpotańskiego. Nie zachowały się informacje na temat jego wykształcenia. Już jako 19-latek służył w 3 Pułku Piechoty płk Edwarda Żółtowskiego. 13 stycznia 1807 roku został podporucznikiem, 7 maja 1808 awansowany na porucznika, a 5 czerwca 1809 na kapitana. Wyróżnił się 16 czerwca 1809 roku w walkach pod Sandomierzem w czasie wojny polsko-austriackiej. W szeregach Wojska Polskiego wziął udział w wojnie Napoleona przeciw Rosji. Ranny w bitwie pod Smoleńskiem 17 sierpnia 1812 rokuR. Bielecki, Napoleon a Polska, Polacy a Napoleon: katalog wystawy w Muzeum Historycznym Miasta Stołecznego Warszawy czerwiec-październik 1997, Warszawa 1997, s. 108.. Szczególną odwagą wykazał się w bitwie pod Borodino.