Szaleńczym zrywem, w grupie kilkunastu piechurów pod dowództwem płk Ignacego Aleksandra Blumera, przedarł się przez szeregi rosyjskie. 11 października 1812 roku został odznaczony orderem Legii Honorowej („Kapitan Lemański z 3 Pułku Piechoty, patent nr 33.422”). Po raz drugi ranny 29 listopada 1812 roku, w ostatnim dniu bitwy pod Berezyną. Dostał się do niewoli i 25 marca 1815 został wcielony do batalionu grenadierów. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari („Lemański Ludwik, kapitan z batalionu instruktorów grenadyerów”). Był członkiem loży wolnomularskiej „Wolność Odzyskana”S. Małachowski, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, [w:] Archiwum komisji historycznej, t. 14, Polska Akademia Umiejętności, Kraków 1930, s. 244.. Wiele informacji o kpt. Lemańskim podaje hr. Aleksander Fredro, także oficer z czasów napoleońskich.