Po wybuchu wojny chińsko-japońskiej w 1937 roku została ponownie zalegalizowana i zawarła porozumienie z Kuomintangiem. Wraz z kilkoma niewielkimi ugrupowaniami demokratycznymi utworzyła Chińską Ligę Demokratyczną. W 1945 roku jeden z przywódców partii, Li Huang, wchodził w skład chińskiej delegacji na konferencji założycielskiej Organizacji Narodów Zjednoczonych w San Francisco. Po 1945 roku partia próbowała pośredniczyć w porozumieniu między KMT a KPCh, jednak po rozłamie opowiedziała się zdecydowanie po stronie Kuomintangu, utrzymując z nim odtąd ścisły sojusz. W 1947 roku przedstawiciele PMCh weszli w skład rządu.
Po zwycięstwie komunistów w chińskiej wojnie domowej w 1949 roku struktury partii ewakuowały się wraz z rządem republikańskim na Tajwan. W okresie tzw. białego terroru (1949-1987) PMCh posiadała mandat na bycie koncesjonowaną opozycją, funkcjonując jako partia satelicka rządzącego Kuomintangu. W szczytowym okresie liczyła około 20 tysięcy członków. Zajmowała stanowisko antykomunistyczne, jednocześnie przeciwstawiając się jakimkolwiek formom tajwańskiego