Zarówno Maingmaw, jak i Binnaka mogły być współczesne Beikthano. Kroniki, które w ogóle nie wspominają o Beikthano, wymieniają obydwa te miasta, chociaż nie jako miejsca osiedlenia Pyu. Według tychże kronik władca Binnaka odpowiadał za upadek Tagaung – miasta identyfikowanego przez kronikarzy jako pierwotne siedlisko ludności posługującej się językiem birmańskim. Według odkrytego w Binnaka zapisu sporządzonego na liściu palmowym (sittan) i pochodzącego z ery Konbaung, miasto było zamieszkane aż do ok. XIX w.
Hanlin Hanlin albo Halingyi ( //) wybudowane w dolinie rzeki Mu, jednym z największych nawadnianych regionów Birmy ery przedkolonialnej, było najdalej na północ wysuniętym spośród wszystkich odsłoniętych dotąd miast Pyu. Najstarsze odkryte w nim artefakty – drewniane bramy miasta – datowane są metodą radiowęglową na 70 r. po Chr. Miasto zostało wybudowane na planie prostokąta z zaokrąglonymi rogami i otoczone ceglanym murem. Odkopane mury mają ok. 3,2 km długości w osi północ-południe oraz 1,6 km w kierunku wschód-zachód. Zajmujące obszar 664 ha miasto było prawie dwa razy większe od Beikthano. Miało ono cztery główne bramy w punktach kardynalnych, a łączna liczba bram wynosiła 12 – tyle, ile znaków zodiaku. Przez miasto przepływała rzeka bądź kanał.