Film jako przykład ukraińskiego kina poetyckiego Film jest przykładem ukraińskiego kina poetyckiego, które powstało podczas tak zwanej odwilży, zapoczątkowanej przez Nikitę Chruszowa. Był to specyficzny kierunek w narodowej kinematografii, który wyróżniał się między innymi szczególnym sposobem montażu, wieloznacznością, szerokim wykorzystaniem motywów zaczerpniętych z folkloru.
Podobnie jak i w innych filmach należących do tego nurtu, w „Cieniach zapomnianych przodków” szeroko wykorzystano symbole, również o pochodzeniu ludowym. Uwagę przyciąga zwłaszcza obraz owcy (jako symbolu straty życiowej, śmierci) oraz kozicy (będącej symbolem nieosiągalnego szczęścia). Czas filmowy odmierzany jest porami roku i porami życia głównego bohatera; jego konstrukcja oparta jest na porządku rytualnym. Historię głównego bohatera pokazano jako konsekwentny ciąg zdarzeń stanowiących kluczowe elementy życia: dzieciństwo–młodość–inicjacja–ślub–śmierć (przy czym znaczące są dwie sceny obmywania Iwana, które upodobniają się do siebie pod względem symbolicznym – obmywanie przed weselem i po śmierci, symbolizujące z jednej strony pożegnanie z życiem dotychczasowym, a z drugiej strony – pożegnanie z życiem w ogóle).