Czyste kolory karpackiej przyrody towarzyszą bohaterowi tylko wtedy, gdy zachowuje on równowagę emocjonalną, natomiast okres jego degeneracji i kilkuletniej depresji pokazany jest na taśmie czarno-białej.
Odpowiednim przełomowym wydarzeniom z życia Iwana odpowiadają nawet w przybliżeniu pory roku – miłość do Mariczki rozgrywa się na tle pysznych krajobrazów lata, rozpacz po jej śmierci i śmierć samego Iwana następuje na tle krajobrazu zimowego.
Strona dźwiękowa filmu Twórcy ukraińskiego kina poetyckiego nie traktowali dialogów jako niezbędnej części filmu. Dialogiem stała się natomiast warstwa muzyczna, która niejednokrotnie pełniła funkcję języka, którym porozumiewali się ze sobą bohaterowie. W „Cieniach zapomnianych przodków” tę rolę pełniły zwłaszcza kołomyjki, wyrażające miłość Mariczki do Iwana językiem muzycznym. Najważniejsze miejsce w filmie zajmuje huculski folklor muzyczny w wykonaniu autentycznych jego twórców. Huculskimi motywami muzycznymi przepełnił film kompozytor Myrosław Skoryk.
Widz filmu mógł zanurzyć się w autentyczny świat Karpat również dzięki zachowaniu w wypowiedziach bohaterów cech charakterystycznych gwary huculskiej.