Przedstawicieli podgatunku pallidus cechuje jaśniejszy spód ciała oraz mniej intensywne paskowanie grzbietu. U P.b. striaticeps łuskowanie na piersi mniej intensywne, spód ciała bardziej matowy, wedle niektórych źródeł paskowanie wierzchu głowy wyraźniejsze, podobnie jak i wpadająca w barwę ochrową brew oraz grzbiet z odcieniem cynamonu. Podgatunek intermedianus cechuje ciemniejszy wierzch głowy i wyraźnie czarne paski na bokach szyi oraz zdecydowanie dłuższy dziób i wyraźniejsze wzory pokrywające grzbiet. U orientalis, nieuznanego przez autorów HBW, skrzydła i ogon nieco ciemniejsze. P.b. medianus cechuje żółtawy odcień na bieli gardła. Samice z podgatunku auritus posiadają krótszy dziób niż samce. Ptaki z podgatunku carabayae mają ciemniejszy grzbiet i wyraźnie kasztanowy kuper.
Zachowanie Pieśń składa się z dźwięków wyższych, niż zdawałby się wydawać tej wielkości ptak. Występują w niej jeden lub dwa ostre głosy spik, po których następują gwiżdżące, brzęczące dźwięki tsii lub cze, a następnie suchy, drżący tryl, czasem kończący się gwałtownie. Pieśń można zapisać jako spik, spik, czeczeczeczeczeczeczeczczcz... dzdzdzdzdzdzdzdzdzdzdz..., trwa do 8 sekund. Głos kontaktowy to głośne, suche czut lub czink.