Suplikę przesłali Mikołajowi I za pośrednictwem dowodzącego żandarmerią Aleksandra Beckendorffa. W liście deklarowali całkowitą lojalność wobec władcy. W tym samym roku biskup Antoni w liście do generał-gubernatora wileńskiego wymienił Antoniego Pańkowskiego wśród najbardziej niechętnych prawosławiu duchownych. W sierpniu 1838 ks. Pańkowskiego pozbawiono parafii nowoberezowskiej.
Wobec braku odpowiedzi na skargę z sierpnia uniccy proboszczowie skierowali we wrześniu kolejny list do cara, jednak ks. Pańkowski, który przebywał w izolacji w klasztorze w Torokaniach, nie miał już możliwości go podpisać. Klasztor opuścił w październiku 1838, jednak biskup Józef Siemaszko suspendował go i nakazał skierować do innego monasteru w Byteniu. Pańkowski przesłał w swojej sprawie jeszcze dwie skargi: do cara i do Beckendorffa. Równocześnie nie udał się do Bytenia, ale samowolnie wyjechał do Nowoberezowa, by podburzać wiernych przeciwko nowemu proboszczowi i dziekanowi. Mimo suspensy nadal odprawiał nabożeństwa. W tym samym czasie większość kapłanów unickich na Białostocczyźnie zaakceptowała już zmiany wprowadzane w Kościele unickim w Imperium Rosyjskim.