Pomiędzy 1891 i 1899 r. spółka wybudowała wiele mostów kolejowych w całym Imperium Rosyjskim, spinających brzegi Wołgi, Amu-Darii, Ingody, Amura, Newy, Dwiny, a w Kraju Ussuryjskim rzeki: Chor, Bolszaja Ussurka i Bikień. Głównymi klientami były: Kolej Warszawsko-Terespolska, Kolej Warszawsko-Kaliska i linia kolejowa Siedlce – Połock; w Rosji linia Perm – Kotłas; na Ukrainie Kolej Południowo-Zachodnia. Większość większych mostów kolejowych zbudowanych w Polsce w tym okresie była także zbudowana przez spółkę K. Rudzkiego, w tym most im. Ignacego Mościckiego w Puławach czy most kolejowy we Fronołowie. Niemal 20% wszystkich mostów zbudowanych w Rosji w tym okresie zbudowała spółka K. Rudzkiego.
Elementy stalowe były w całości produkowane w nowej fabryce wybudowanej w Mińsku Mazowieckim. Następnie były transportowane do miejsca przeznaczenia koleją lub statkiem (z portu w Odessie, przez Kanał Sueski, m.in. do Nikołajewska nad Amurem na Dalekim Wschodzie, a następnie przy pomocy barek rzecznych w górę rzeki Amur), a następnie montowane przez robotników i inżynierów przedsiębiorstwa na miejscu. W celu uzupełnienia produkcji mostów, w 1897 roku przedsiębiorstwo założyło pierwszą w Warszawie odlewnię staliwa. W 1893 r. Konstanty Rudzki odsunął się od kierowania spółką, lecz pozostał prezesem jej zarządu do śmierci w 1899 r.