Dotarły one do posterunku brytyjskiej policji w Betlejem, gdzie zostały zatrzymane przez Brytyjczyków. Dwa inne samochody zostały podpalone przez Arabów. Pozostałe wycofały się do Jerozolimy. W zasadzce zginęło 2 Żydów (ciało Chenocha Zilbersteina było wielokrotnie ugodzone nożami i spalone, natomiast ciała Notre Zorobabela nigdy nie odnaleziono).
Pierwsza bitwa (14 stycznia 1948) Układ sił Pod koniec grudnia 1947 roku w bloku osiedli Gusz Ecjon (cztery kibuce Migdal Eder, Massu’ot Jicchak, En Curim i Rewadim) było około 100 żołnierzy z Brygady „Ecjoni” oraz liczący 55 żołnierzy oddział rezerwowy Palmach z Brygady Harel. Większość żołnierzy z Brygady „Ecjoni” była studentami, i jedynie 35 z nich przeszło szkolenie wojskowe przygotowujące do walki. Również stan oddziału Palmach nie był zbyt dobry, ponieważ 26 z nich było jeszcze rekrutami. Obroną dowodził Uzi Narkiss. Wywiad wojskowy Hagany na kilka dni przed 14 stycznia doniósł o koncentracji sił arabskich w rejonie Gusz Ecjon. Wielkość tych sił oceniano na około 200-300 arabskich ochotników. Przypuszczano, że planują oni zaatakować i zniszczyć wszystkie cztery tutejsze kibuce.