Celem Rady Narodowej Ziemi Lidzkiej było przejęcie władzy w powiecie lidzkim po wycofujących się z niego niemieckich okupantach, a także wzięcie pod kontrolę majątku nieruchomego w mieście i powiecie. Zaraz po rozbrojeniu Niemców w Warszawie delegacja Rady w osobach Rudolfa Bergmana, dr. Romualda Sopocki, ks. Józefa Szkopa i Stanisława Iwanowskiego zgłosiła się do ówczesnego niemieckiego Stadthauptmana Albertsa z żądaniem oddania władzy Polakom. W odpowiedzi Bergman i ks. Szkop zostali aresztowani i odesłani do Rady Żołnierskiej, mieszczącej się w budynku późniejszego międzywojennego Urzędu Skarbowego przy ul. Suwalskiej. Po kilku godzinach zostali oni wypuszczeni na wolność pod surowym zakazem podobnych wystąpień w przyszłości.
Kilka dni później Niemcy podjęli jednak decyzję o uznaniu Rady Narodowej. Od tego czasu organizacja zbierała się na posiedzenia najpierw w prywatnym mieszkaniu wiceprezesa Rudolfa Bergmana, a później w udostępnionym przez Niemców budynku późniejszej międzywojennej Kasy Skarbowej na Placu Chwały. W ich trakcie zebrano wśród ziemiaństwa i mieszczan w formie dobrowolnych składek ok. 10 tysięcy marek, które przekazano na rzecz tworzącej się Samoobrony Lidzkiej. W imieniu Rady wiceprezes Bergman i ppor. Szukiewicz organizowali we wsiach i dworach zebrania i konferencje. Odbyły się one m.in.