Wykazał również, że analogiczne techniki pozwalają określać wcześniej niewykrywalne zmiany orbit gwiazd i planet – jest uważany za jednego z pionierów heliosejsmologii i asterosejsmologii oraz współtwórców Birmingham Solar Oscillation Network (BiSON) – sieci sześciu automatycznych obserwatoriów do monitoringu oscylacji słonecznych, obsługiwanej przez High Resolution Optical Spectroscopy group (HIROS) w School of Physics and Astronomy (Birmingham).
Do znanych naukowych osiągnięć G. Isaaka należy również potwierdzenie, wspólnie z Johnem Broadhurstem, einsteinowskiej hipotezy o stałości prędkości światła.
Jest autorem ponad 150 artykułów naukowych na temat sejsmologii Słońca i gwiazd.
Wyróżnienia, odznaczenia, upamiętnienie Był członkiem Royal Astronomical Society. Otrzymał w latach: 1985 – Max Born Medal and Prize od Institute of Physics i German Physical Society, 1993 – Medalem Hughesa od Royal Society, 1995 – Medal Herschela (według innych źródeł w roku 1996).
Dla jego upamiętnienia w University of Birmingham jest przyznawana George Isaak Prize – nagroda za wyróżniający się studencki projekt badawczy. Jest wspominany jako człowiek przyjazny i skromny, zarażający młodzież entuzjazmem do czystej nauki.