Projektowane przez niego urządzenia, wykorzystujące efekt Dopplera, były w kolejnych latach – po udoskonaleniach – stosowane przez inne zespoły astrofizyków do badań „oscylacji słonecznych” – ruchów materii w otoczce Słońca, nazywanych wówczas „oscylacjami pola prędkości” plazmy. Zostały one zaobserwowane w roku 1960 przez Roberta B. Leightona, a po 10 latach zinterpretowane przez Roberta K. Ulricha jako płynące z wnętrza Słońca fale akustyczne, związane z turbulentną konwekcją, zachodzącą w otoczce (mody typu p, wywołane fluktuacjami ciśnienia, spowodowanymi drganiami Słońca w jego częstotliwościach własnych). Stosując opracowaną przez siebie technikę spektroskopii astronomicznej, umożliwiającą obserwowanie przesunięć linii Fraunhofera, Isaak odkrył w roku 1979 5-minutowe oscylacje p w fotosferze Słońca (korzystał z urządzeń zainstalowanych latem 1973 roku na dachu Wydziału Fizyki Uniwersytetu w Birmingham).