Niektóre wersje mitu mówią bowiem o 7 ziemiach. Pomimo że jest ich tyle, na tle podnóżka wyglądają one jak bransoletka pozostawiona na pustyni (jednakże sam podnóżek ma się do tronu jak bransoleta do podnóżka).
7 ziem rozdzielają morza. Noszą one nazwy: Bajtas, Asam, Kajnas, Mughallib, Mu'annis, Baki. Morza te stanowią jakby zatoki otaczającego je oceanu zamieszkanego przez różne dziwaczne stworzenia. Jest ich tak dużo, że nikt prócz Stwórcy nie potrafiłby ich zliczyć. Allah przyporządkował każdemu z nich pożywienie w ciągu 4 dni.
Morza otacza świątynia.
Anioł, byk i wieloryb Arabską kosmologię opisuje Al-Kisa'i. W tej wersji również pojawia się motyw wiatru, któremu Bóg kazał wiać, gdy chciał powołać do istnienia ziemię. Potężne podmuchy wzburzyły wody i podniosły się wzburzone fale. Spieniła się woda, wzbijając się na dużą wysokość, ale Stwórca nakazał jej zaprzestać ruchów. Gdy się uspokoiła, Demiurg w czasie dwóch dni stworzył ziemię. Dlatego też XLI sura Koranu mówi:
Stwórca następnie nakazał również i wodzie, by uspokoiła swe fale. Z zamarłych w uniesieniu fal powstały góry. Porównuje się je do kołków namiotu. Ich powstanie było konieczne, aby ziemia dała sobie radę z utrzymaniem wszelkich istnień, które będą ją zamieszkiwały.